Saturday, August 13, 2016

කෑම වට්ටෝරු

ගුරුවරියකගේ මතක 38

කෑම වට්ටෝරුව
*********************************************
ගුරු විවේකාගාරයට ඉස්සර වගේ නෙවේ. දැන් යන්න වෙන්නෙ ඉඳහිටලා. ඒ ගියාම කඳුළු පනිනකම් හිනාවෙන්න දේවල් ළමයි ගැන ගුරුවරු අතර තියෙනවා. සමහර දේවල් එක්ක අපි අපේ ඉස්කෝලේට හිතින් යන වාර අනන්තයි.ඒ කතා අහගෙනම ගුරු විවේකාගාරයේම පුටුවකට වාරැ වෙලා එපිටෙන් කැරකෙන දූවිලි වළලු දිහා මං ඔහේ බලාගෙන උන්නා. ඒ දුවිලි වළලු මැද්දෙ පොඩි උන්ට නම් රජ මඟුල්. සමහරුන්ගේ සුදෝසුදු ඇඳුම කහම කහ වෙලා තිබුණේ.

" අනේ මන්දා අප්පා මෙහෙමත් ළමයි"

ගණිත පාඩමකට ගිය රුවන්දි මිස් කෙුන්තියෙන් වගේ කාමරයට ඇතුළ් වෙලා පොත් ටික උඩම ඔළුව තියා ගන්න ගමන් කිව්වා.
" මොකො"

" මේ ළමයිගෙ කපටිකම් තේරුම් ගන්න වෙනම ඩිග්රියක් කරන්න වෙනවා."

මං හිනාවුනා. අද පන්තියේදී ළමයි රුවන්දි මිස්ට ලොකු දඩුවමක් දීලා වගෙයි. ඒත් මේ තරම් කේන්ති ගන්න තරම් ඇය නපුරු නෑ. කුතුහලය එක්ක බැනුම් අහන්න හරි මං ආයේම ඈ දිහාට හැරුණා.

" මොකද වුනේ අක්කෙ"

" මොකද තමා. ෂිට්.. තාම හත වසර.. පැහිල ඒ වුනාට හැටහුට හමාරක්.. "

මමත් ටික ටික බැනුම් අහනවා. ඒ  අත‍රේ හිනාත් යනවා.
" මේක බලලම හිනාවෙන්න "
රුවන්දි අක්කා මං ගාවට කොළයක් විසි කළා. විශේෂයක් නෑ. අල වලින් පැටිස් හදන විදිහ හරි අපූරුවට ඒ කොළේ ලියල තිබ්බා. ගණිතය වෙලාවේ ලියල අහු වෙන්න ඇති. ඒත් ඉතිං දරුවන්ගෙ ආසාවනේ. මට මොකුත් නොතේරෙනම තැන ආයේමත් රුවන්දි අක්කා දිහා බැලුවේ සැකේට.
" කියවං යන්න ඔක්කොම.. "
මං ආයේම කොළේට එබුණා. දෙවියනේ කෑම වට්ටෝරැවේ හරි මැද ඉදන් තිබුණේ පෙම් හසුනක්. ආයේම අවසානෙට කෑම වට්ටෝරුවක්. බැලු බැල්මට ඒක ලියුමක් කියල කාටද හිතාගන්න පුළුවන් . හැබැයි ඒ හතේ දරුවා ගාව ලස්සන ප්‍රේමණීය වචන හරඹයක් නම් තිබ්බා.

Thursday, August 11, 2016

තෑග්ග


ඉස්කෝලේ ගේට්ටුව වැහෙන්න ඔන්න මෙන්න. බණ්ඩාරවෙල වුනාට මේ කාෂ්ටක කාලයක්. හැමදේම වේලිලා යන තරම්. සමහර වෙලාවට අපේ සිතුවිලිත්. කාර්ය බහුලකම මමම පටවාගන්න ඇති. කරපු වැඩකුත් නෑ. ඒත් නිකම්ම ගෙවුණ තප්පරයක් නැති තරම්. ප්‍රින්සිපල් සර් උදෑසන රැස්වීම් සඳහා සහභාගී වීම අනිවාර්යය කරල තිබ්බත් ඉඳළ හිටල හිතුවක්කාරකම් කිරීමේ පුරුද්දත් එක්ක මම ගුරු විවේකාගාරයේම නතර වුනා.
"දින සටහන්... ඊඉඉඉ '
" ඇයි දෙයියනෙ මේ දවස්වල විභාගෙනෙ... ඇයි ඉතිං දින සටහන්.."
මම මටම කියවා ගත්තා. ඒ තවත් තියෙන හිතුවක්කාරකම් සහ කම්මැළිකම්.
එ් අතරේ ගුරු විවේකාගාරයේ ඉදිරිපස පුංචි කලබලයක්. රැස්වීමට ගිය ගුරුවරු කිහිප දෙනෙක් වට වෙලා. කම්මැළිකම පැත්තකට දාලා
මාත්  ඔළුව දාලා බැලුවා . පුංචි එකෙක් වට කරගෙන .
" මොකො මේ..."
" බලන්නකො නංගි කලන්තෙ දාලා වැටුණනේ.."
" උදේට කාලද"
" උදෙත් නෑලු , ,, ඊයේ රෑටත් නෑලු"
මම කෑම නොගේන හින්දා වට පිට බැලුවේ කරන්න දෙයක් නැතිකමටම. අඩු තරමෙ ඉස්කෝලේ කැන්ටිමක්වත් නැ. ඒ අතරෙ එක ගුරුවරියක් තමන්ගෙ බත්පත දරුවා වෙනුවෙන් දිග ඇරල දෙනවා මං බලාගෙන. ඒ බත් එක කටට දෙකට කෑවා නෙවේ. ඇත්තටම ගිල්ලා. ඒක ඇත්තටම හරි පෙරේත කමකින්. බඩපුරා කාපු දරුවා නැගිට්ටෙ උස්මුරුත්තාවත් හැදිලා.
හොටු පෙර පෙරා අඩන කොල්ලට කෑම එක දෙන්න තරම් අපේ ගුරුවරු හරි ආදරෙයි . ආදරණීයයි.
" මෙයා හරි වාදකයා.. මං බලාගෙන සංගීත කාමරයට නිතර ඇවිත් තනියෙන් ඉන්ට්‍රරෑමන්ට් ප්ලේ කරනවා"
මං කිව්වෙ පොඩි එකාගෙ ඔළුව අතගාන ගමන්.
" ඒකනේ ඒත් අදත් ලොකු සර්ගෙන් බැනුම් ඇහුවා"
ගෘහ විද්‍යා ගුරුවරිය කීවේ ගැඹුරු හුස්මක් අරන් .
" ඒ මොකද"
පොඩි එකා නවත්තලා තිබ්බ ඇඬිල්ල ආයෙමත් පටන් ගත්තා.
" වැරැද්දක් කරාද"
"හ්ම්"
"මොකක්ද"
"සපතු දාගෙන ආවේ නෑ"
" ඉතිං පුතේ ඇයි දාගෙන නාවේ. ඉස්කෝලේ යුනිෆෝම් එක හරියට අදින්න එපැයි.. ඇයි කකුලේ තුවාලද'
" නෑ"
"එහෙනම්"
පොඩි එකා උත්තර දෙන්නෙ බයෙන් බයෙන්.
"හරි හරි ගහන්නෙ නෑ. ඇයි කිව්වොත් බනින්නෙත් නෑ"
" සපත්තු කැඩිලා.. ද‍ාං එන්න බෑ.. මහල දෙන්නම් කිව්වා අම්මා නිවාඩුවට"
ගොත ගගහ කියනකොට එතැන හිටපු හැමෝම මුණින් මුණ බලා ගත්තා. එතැන  හිටියේ හුඟාක් ගුරුවරු අම්මලා. හැමෝම කීය කිය හරි එකතු කරල සපත්තු කුට්ටමක් අරන් දෙන්න කතාවෙනව මං අහගෙන.
" සල්ලි එකතු කරන්න එපා අක්කෙ.. අර ගැණු ළමයට සපත්තුයි පොතුයි අරන් දෙන්න එකතු වුණ මුදල් වලින් ඉතිරි ගාණ මං ගාව තියෙනවා . තව සපත්තු කුට්ටම් තුනක් ගන්න ඒ සල්ලි ඇති. දහයේ කිර්තී ටත් එකෙන් සපත්තු අරන් දෙන්න මං පොරොන්දු වෙලා හිටියේ. තව එක ළමයෙක් හොයාගෙන නිවාඩුව ට පස්සෙ දාගෙන එන්න අළුත් සපත්තු දෙමු"
පුංචි එකා මං දිහා බලන් හිටියා. හරියට ස්තුති කියන්න වගේ.
"හැබැයි ඉගෙන ගන්න ඕන. දහතුන් වෙනිදා ඉස්කෝලේ ට එන්න. මං සපත්තු ගෙනත් තියන්නම්."
මං එහෙම කීවේ නිවාඩු කාලයේ පන්ති තියෙන දවසක් බලලා. එතකොට කාටත් හොරෙන් අරගෙන උජාරුවට ඉස්කෝලේ පළවෙනි දාට සපත්තු දෙක දාගෙන එන කොල්ලගෙ හැඩ බලන්න ඕන නිසා.

**********************************
පසු සටහන.
සපත්තු සඳහා සහය
බණ්ඩාරවෙල මධ්‍ය මහා විද්‍යාලයේ ආදී ශිෂ්‍ය සංගමයේ ගරු සම සභාපති චන්ද්‍රා ජයවීර මහතා සහ ගරු අමාත්‍ය හරීන් ප්‍රනාන්දු මහතාගේ ආදරණීය සොයුරිය හර්ෂණී ප්‍රනාන්දු ජයවර්ධන මහත්මිය.

තව පුංචි ඉතුරුවක් තියෙනවා.
ඒ මුදලද අවශ්‍ය තැනට අවශ්‍ය වෙලාවට
දරුවෙක් වෙනුවෙන්ම

Monday, June 20, 2016

ඉන්ටර්වල්

ගුරුවරියකගේ  මතක 34

ඉන්ටර්වල්
***--*****************
ඉන්ටර්වල් එක අවසන් වෙන සීනූව නාද වෙනවා මං අහගෙන. අතට ගත්ත කහට කෝප්පෙ ගිනි වතුර පිටින් කටේ හලාගෙන යන්න බැරිකමට විනාඩි දෙකක් පහු වෙනකං උන්නෙ ඒ පීරියඩ් එක දොළහේ පන්තියට අයිති නිසා. විනාඩි දෙකක ඉවසුමක් ටිකක් තේරේන වයසේ  තියෙන පොඩි උන්ට නැතුවාම නෙවෙයිනේ. වැරදි වුනත් මම මගේ හිත හැදුවේ එහෙම. මොකද දිව කට වේලෙන හුළං කාලේ අපිම හදාගන්න තේ කහට කෝප්පෙ දිව්‍ය අමෘතයක් නිසාම.
" මේ වෙලාවෙ පන්තියක් තියෙනවා නේද.. මෙතැන තවත් කයිය ගගහ  ඉන්නෙ. අනික් ගුරුවරු ගිහින් උගන්වන්නත් පටන් අරන්"
විදුහල්පතිතුමාගේ ගෝරනාඩුවට තේ කහට එක මිදුලට විසි කෙරුණේ විදිල්ලක් වගේ.
" අනික් ගුරුවරු පීරියඩ් අටම වැඩ නෑ නේ සර්.. "
මට එහෙම කියන්න ඕන වුනා.  ඒත් කොහේදෝ නැති සංසුන්කමක් හිත පුරා පැතිරෙද්දි මම පන්ති කාමරයට එන්න ආවා. පොඩි උන් වැඩ. මට තනියම හිනා. කොහොමත් මගේ පීරියඩ් එකක් වෙලාවට වෙන වැඩක් කරනවාට වඩා විෂය ආශ්‍රිතව වැඩක ඉන්න එක අැඟට හොඳයි කියලා මාත් එක්ක ඉඳලම පොඩි උන් දන්නවා. වෙන වැඩක හිටියොත් ගුටියට , බැනුමට වඩා මගෙ දඬුවම් වෙනස්. ඒක හරි සාර්ථකයි මගේ අරමුණ හොයාගන්න.
මම පාඩම පටන් ගත්තා. විනාඩි ගාණක වැඩ අතරේ පන්තියේ හිටපු සුදුමැලිම කෙල්ල ඈනුම් අරිනවා මං බලාගෙන. ඒක දිගටම . ඒ මදිවට නිදිමත බේරෙන ඇස්. මං පාඩම නතර කළා.
"මොකද මධුෂි. වැඩිපුර කෑවම ඔහොම තමා,, නින්ද යනවා .." මං කිව්වෙ පොඩි එකීව නින්දෙන් ඇහැරවන්න හිතාගෙන.
පොඩි එකී ඇහැරුණා නම් තමයි. ඒත් බයාදු හිනාවක් එක්ක.
" නිදිමතද"
" හ්ම්"
" නිදි මැරුවද"
"නෑ"
" මොනවද කෑවේ ඉන්ටවල් එකට"
"එයා කෑවේ නෑ ටීච" ඒ උත්තරය මධුගෙන් නෙවෙ. ළඟ හිටපු නිශානිගෙන්.
ප්‍රශ්නාර්ථයක් එක්ක මං මධුෂි දිහා බැලුවා.

" ඇයි නිශා මධූෂිවත් කෑමට හවුල් කරගන්න තිබ්බනෙ"
මං එහෙම කිව්වෙ මධූෂි කෑම ගේන්න නැතුව ඇති කියලා උපකල්පනය කරලා.

" මං කෑම ගෙනාවා ටීච"
"එහෙනම් නොකෑවේ"

"බඩගිනි නෑ .. උදේ කාලානෙ ආවේ"
" උදේ කාපු එක මේ වෙනකං තියෙනවාද බොල.. දෙනවා මෙහාට කෑම එක.."
බෑග් එක පාදලා පොඩි එකී කෑම එක මගෙ අතේ තිබ්බා.
එනවා මගෙ පස්සෙන්"
තරවටුවට වුනත්  මම දන්නවා බඩගින්නෙ උගන්වලා වැඩක් නෑ කියලා.
පරිගණක කාමරයට ගිහින් මම කෑම එක දිගහරිනවා පොඩි එකී බලාගෙන. ඒ ඇස්වල තිබ්බෙ එපා කියන්න බැරි කමක්. මට ඒක තේරුණේ කෑම එකෙ පිළුණු ගඳට ඇකිළුන මගේ නහය දිහා කෙල්ල දුකෙන් බලන් ඉද්දි.

Thursday, June 16, 2016

යන්නම්

ගුරුවරියකගේ මතක 33

යන්නම්
********--------*********

කාලෙකින් පරිගණක කාමරයේ දොර බොහෝ වේලාවක් නිදහසේ විවර වෙලා තිබුණා. කාලඡ්ඡේද අටක පිරෙන කාල සටහනෙ පුංචි විවේකයක් සටහන් වෙන එකම දවස. මං පරිගණකයට ඇස් රැදෙව්වෙ කම්මැළිකමට. හීන් හඬින් ගීත ඛණ්ඩයක් වාදනය වෙන්න තියලා මං බලන් හිටියේ කිසිම අරමුණක් නැතිව. පරිගණක ශාලාවටම වැඩ කරන්න හැකි මැෂින් තියෙන්නෙ දෙකයි. ඒ දෙකෙ විනාඩි හතළිහක සීමාවේ වැඩ කරන්න දරුවන් අතර තියෙන්නෙ ලොකු තරඟයක්.  තාක්ෂණය කොයිතරම් දියුණු වුනත් එදිනෙදා වේල හොයාගන්න අපේ ඉස්කෝලේ දරුවන්ට තාමත් පරිගණක හරි අරුමැසියක්. සමහරු රණ්ඩු වෙනවා. සමහර වේලාවට පංති කාමරයේ ඉඳන්ම පරිගණක කාමරයට මැරතන්. ඒ වෙලාවට මාවත් පෙරළාගෙන යන්න තරම් පොඩි උන්ගෙ උනන්දුව වේගවත්.
" ටීච...."
කල්පනා දැහැන බිදිලා ආවේ හුරුපුරුදු කටහඬක්.
" ආ ලක්මාල්... කාලෙකින් ඉස්කෝලේ මතක් වෙලා තියෙන්නෙ .. මොකක්ද දරුවො මේකේ තේරුම.. බලන්න කොච්චර පාඩුද කියලා.. තේරුම් ගන්න ටිකක්.. දැන් ඒලේවල් ඔයාලා. ලබන අවුරුද්දේ එග්සෑම්"

මොකුත්ම නොකියා මගේ බැනුම් ටිකත් අහගෙන බ්‍රැන්ඩන් බර්ග් වත්තේ මට්ටම් මලය දිහා බලාගෙන කොල්ලා කල්පනා කරනවා. කතා කරේ ඇයි කියලවත් නාහා බැනපු එක වැරදි ඇති. මම මටම දොස් කියා ගත්තා.

" මොකද පුතා... "

" ටීච මම පොඩ්ඩක් ඇතුළට එන්නද.. ලියුමක් ලියාගන්න තියෙනවා "

" හ්ම්"

පොඩි එකා ලියුමත් ලියාගෙන ඉවරවෙලා යන්නම් කියන්න වගේ මං දිහා බැලුවා. හැබැයි ඒ බැල්මේ තිබ්බෙ දුකක්.
" මං ප්‍රයිවෙට් එග්සෑම් ලියන්නම් ටීච... මට නෝට්ස් ටික පුළුවන් නම් දෙන්න... හොටෙල් එකක වැඩට යන්න අස්වීම ගෙනියන්න ආවේ.. අම්මා හැමදාම වත්තෙ වැඩට යවන්න බෑ..

මැරෙමින් ඉන්න දේවදාර ගහ හුළඟට හීන් කෙඳිරියක් නඟනවා මං අහගෙන.

Wednesday, June 15, 2016

පැනය

ගුරුවරියකගේ මතක 32

පැනයක්
################

පොසොන් සුළඟ සපුමල් සුවඳත් අරන් එහාට මෙහාට යන්නෙ හරියට අනුරාධපුර ගමනකට ඇරයුම් කරන්නා වගේ. වේලිච්ච පොළවේ දූවිලිත් කරණම් ගහනකොට නිල්ම නිල් පාටට අහස හිනාවෙන්නෙ ඉර තනිකරම අයිති කරගෙන . වැහි කළුවක් අහළ පහළ තියා ගව් ගාණක දුරින්වත් නෑ. මේ බණ්ඩාරවෙල  අව්ව එක්ක දීග යන කාලේ. ඉරටත් විරිත්ත විරිත්තා දහය පන්තියේ කොළු ගැටව් ටික මගේ පස්සෙන් ඇවිදින්නෙ කම්පියුටර් රූම් එකේ වැඩ වලට පනින්න බලාගෙන.
" මේ... ළමයි.. අද කාපට් එලන්න වෙන්නෙ නෑ.. බාගයකට මදි... අපි ආය පොළක්වත්  තියලා සල්ලි හොයමු. එතකං මේ කාපට් ටිකත් අරන් තියමු."
හාවක් හූවක් නෑ.
කොලු රෑනම අපේක්ෂාභංගත්වයට පත්වුන ඇස්වලින් දූවිලි පිරුණු සිමෙන්තියේ රටා අඳිනවා මං බලාගෙන.

" ඒකට මොකක් හරි කරමු ..  පඩි ගත්තම.. දැන‍් තියෙනවා වෙන වැඩක්"

" ඒකත් බලාපොරොත්තුවක් විතරද දන්නෑ ටීච.. "

ඒකත් මට සරදමක්.

" නෑ නෑ.. දැන් ගිහින් අසරණ සරණ එකට ලැබුණ ආධාර තියෙනවා නම් එකතු කරන් එන්න පංතියක් ගානේ ගිහින්..."

" ටීච හරි බුද්ධාගම් නේ... පිංමයි කරන්නෙ"

කටකාර කොලු ගැටයෙක් ආපහු සරදමක් කරනවා මං අහගෙන.

" ඔව් එහෙම තමයි ... බුද්ධාගම කියන්නෙ ආගමක් නෙවේ.. දර්ශනයක්.. අපිට බුද්ධාගම අනුව ජීවිතේ ගෙවන්න පුළුවන්කම තියෙනවා නම් අපි දිනුම් පුතේ.."

පොඩි එකා  කල්පනා කරන ගමන් මාව පහු කරන් ගිහින් එකපාරම වැදගත් දෙයක් අහන්න වගේ ආයේමත් මං ළඟට දුවගෙන ආවා.

" ඇයි පුතේ"

"මට හරි ප්‍රශ්නයක් තියෙනවානෙ ටීච" ඔළුව කසන්නෙ දූවිල්ලටද මට ඔච්චම් කරන්නද කියලා හිතා ගන්න පොඩි වෙලාවක්වත් ඉතිරි නෑ.ඒත් පොඩි එකාගෙ පැනයට මම සූදානම් ..

" මොකක්ද "

" ඔය තරමට බුද්ධාගම දන්න ටීච ඇයි රහත් වෙන්නෙ නැත්තෙ"

හිනාව අරගෙනම පොසොන් සුළඟ දූවිලි සුවඳේ සාරි පොටට රැළි තියලා යන්න ගියා. ගුටි කන්න වෙයි කියලා බයටද මන්දා පොඩි එකා මාව පහු කරන් දිව්වෙ ඒ හුළඟටත් වඩා වේගෙන්.

Tuesday, May 24, 2016

ගංවතුරට එහා

සූදානම් වන්න
ගංවතුරට ගසාගෙන ගිය ජිවිත එක්ක හෙට දවස හොයන අපේ පොඩි උන්ට පිළිසරණක් වෙන්න.
පාසල් නිල ඇඳුම්
පසල් උපකරණ
දරුවන්ට යට ඇඳුම්
සපත්තු මේස්
බෑග්
අධ්‍යාපන සටහන්: / උසස්පෙළ විෂයයන්ඉතා වැදගත්
ඉතාම ඉක්මනින්
වතුර බහිනකොට අපී පොඩි උන්ගෙ ජීවිත කරට ගමු
.
සම්බන්ධ වෙන්න ගුරුවරියකගේ මතක පිටුව එක්ක ඔබට හැකිනම්

Thursday, April 28, 2016

දුකයි ටීච

අප්‍රේල් අවුරුදු නිවාඩුව අහවර ව පාසල ආරම්භ කළ පළමු දවස තරමක් කාර්යබහුලය. පොඩි උන් අත බුලත් හුරුළුය. බුලත් ගෙනෙන්නට අමතක වූවන් බුලත් ගෙනා අය පසුපස ය. සමහරු උස ගිහින්ය. අළුත් ඇඳුම් සමහරුන්ට ඇත. සමහරු නම් පරණ කහට පිපුණ ඇඳුමමය. තෙල් බේරෙන හිස අතගා බුදුසරණයි කියනතුරු සමහරු හිස ඔසවන්නනේද නැත.


" ටීච ව නම් පාට වැටිලා"

දඟකාර හඬක් මතුව නෑසී ගියේය.

"අවුරුදු නේ ඒකයි...පුතේ"

" නෑ... නෑ.. අපිට ආරංචියි"

තේරෙන වයසේ පොඩි උන් ඔච්චමට සිනාසෙන්නෙ අැයිදැයි දන්නා නමුත් ගාණකට නොගෙන මම ඔවුන්ගෙන් ඉවතට ඇදුනෙමි.


පරිගණක ශාලාවේ කෙළවරක ගිය වසරේ සාමාන්‍යපෙළට පෙනී සිටි ගැහැණු දරුවෙකු කණුවට හේත්තු වී උන්නාය. ඇයගෙ දෙනෙත් කෙළින්ම මා වෙත එල්ල වී තිබුණ නමුත් එහි සැගව තිබු කතාව මට ප්‍රේහෙලිකාවක් විය.


" මොකද අනූ .... ඇයි මාව හොල්මනක් වගේද"


" නෑ ටීච හැඩ වෙලා"


" ආ ඒකද... කොහොමත් අපි හැඩයිනෙ..."


ඇයගේ පිටට තට්ටුවක් දමාගෙන මා කාමරයට ඇතුළු වන්නට සූදානම් වු විටම මගේ සාරි පොට කිසිවෙකුගේ ග්‍රහණයට ලක් වු බව දැනී මා පිටු පසට හැරුනෙමි.


ඒ ඇයය. තවමත් ඇයගේ බැල්ම මටය.


" ඇයි පුතේ.. මොකද මේ.. ප්‍රශ්නයක්ද.


නැත්නම් වෙන මොනව හරි දෙයක්ද"


" නෑ ටීච... මහ හරි සතුටුයි.. ඒ වගේම මට හරි දුකයි"


"මොකක්ද කාරණේ"


" ටීච බඳිනවා නේද ළඟදි"


මම සිනාසුනෙමි. කාටවත් දැන් එහි රහසක් නැත.


" ආ ඒකද මේ... හරි දුක මොකටද එතකොට දුක"


ඇය මොහොතක් නොසන්සුන් නිහැඩියාවක උන්නාය.


" අනූ".


" ටීච එතකොට දුරස් වෙයි.. ඒක මහා අමුතු දෙයක් හිතට.. හරියට ටීච හොරු අරන් යන්න වගේ"


මම කිසිත් නොකියා ආදරණීය ටොක්කක් ඇයට දී කාමරයට එබුනෙමි.